vrijdag 26 februari 2016

In het zonnetje....

Afgelopen week zijn manlief en ik naar Gran Canaria geweest. Na de heftige gebeurtenissen van de laatste tijd was dat een welkome afleiding. We hadden de reis al een hele tijd terug geboekt, maar het was nu dubbel fijn om er even tussenuit te zijn. We hadden de hele week een huurauto ter beschikking en daar hebben we dankbaar gebruik van gemaakt. De eerste paar dagen was het weer niet helemaal toppie. Dat was naderhand bekeken niet erg, want daardoor hebben we het binnenland goed kunnen verkennen. Wat een hoogtes! Wat een haarspeldbochten! Wat een verschil met het zuiden, waar onze bungalow stond! 

Aan de hand van wat foto's neem ik jullie graag mee op reis.

Zoals je ziet is de kust in het zuiden erg droog. De inwoners hebben echt hun best gedaan om er nog zo veel mogelijk groen te laten groeien, maar het blijft een droge bedoening. Wel lekker zonnig en dat maakt veel goed!
Zo flaneerden ook wij natuurlijk over de boulevard bij Maspalomas. 



En als je dan aan het einde van de dag de straatmuzikanten prachtige muziek hoort maken en de zon nog lekker in je nek schijnt, dan voel je je heerlijk, kan ik je vertellen. 


De volgende dag wilden we graag de Pico de las Nieves (de hoogste berg van Gran Canaria) oprijden. Wat een haarspeldbochten! Manlief vond het geweldig om te rijden en daar was ik maar wát blij mee. Hoefde ik tenminste niet achter het stuur.....


Halverwege de klim dronken we koffie in een klein restaurantje. Het was een flink stuk kouder daar. We keken naar de in de wolken verscholen top. Zagen we het goed? Lag daar sneeuw? Toen we het aan de ober vroegen, vertelde die ons in gebroken Engels (niet dat ons Engels zo goed is, hoor) dat de weg afgesloten was vanwege sneeuwval! Hadden wij weer, hihi. 


We besloten om terug te gaan. Inmiddels was het weer gaan regenen en dat leverde ons een spectaculair plaatje op van een prachtige regenboog op ooghoogte! Ik was er helemaal van onder de indruk, zo mooi!



Bij de volgende foto zou je denken dat dit 's Gravezande of zo is, maar het zijn de duinen van Maspalomas. Deze hebben we de volgende dag bezocht. Met de benenwagen......ook leuk!


Daarna gingen we weer met de auto het binnenland in. We wilden het grootste en mooiste stuwmeer van Gran Canaria bezoeken. 
Weer genoten we van de ruigheid van het landschap. Manlief kon ook zijn hart weer ophalen aan de haarspeldbochten, zo mogelijk nog scherper dan de eerste keer.


Eenmaal op de berg aangekomen waar het stuwmeer zou zijn wachtte ons een verrassing: het stuwmeer was op een klein waterplasje na leeg! Dat was wel een beetje een tegenvaller, maar desalniettemin hebben we genoten van het landschap met de prachtige, bijzondere begroeiing.


Tussendoor hebben we heerlijk genoten van zon, strand en zee, met heerlijk eten en drinken. En niet te vergeten de ettelijke ijsjes die naar binnen gingen.....want het is vakantie, dus dan mag het.


Ik was wel blij dat we ons niet hoefden te wegen op het vliegveld, we zouden met de terugreis bij hebben moeten betalen: 2 kilo gegroeid in één week!
Maar ach, wie zit daar nou mee?

O ja, mijn handwerkjes gingen ook mee. Daarover vertel ik dinsdag (poppendag). :-))



dinsdag 16 februari 2016

Anna en Elsa

Help! Het is weer dinsdag, poppendag en ik weet geen verhaaltje.....
Daarom houd ik het vandaag simpel en laat gewoon Anna en Elsa zien.

Het jurkje van Elsa uit de film "Frozen" was al een hele tijd terug door mij gemaakt. (klik)
Nooit, maar dan echt nooit had ik gedacht dat dat zo'n hit zou worden. De tel heb ik niet bijgehouden, maar ik heb er al minstens veertig gemaakt! 
Lang heb ik daarom getwijfeld of ik ook het Anna jurkje zou gaan maken. Zou dat weer zo'n golf van bestellingen losmaken?

Uiteindelijk ben ik toch overstag gegaan. Een hele lieve oma vroeg het mij zo schattig, dat ik niet meer kon weigeren.Twee kleindochters, waarvan de ene fan van Elsa was en de andere, je raadt het al, van Anna.

Zie de zusjes hier eens mooi poseren:



En nog even Anna alleen, zowel met als zonder cape. Alles sluit met klittenband. De poppenmoeder moet natuurlijk zelf haar prinsesje kunnen aan- en uitkleden.



Maandagmorgen kwam oma de beide jurkjes ophalen. Ze wilde met de kleindochters naar de Efteling. "Ik wil de poppenjurkjes in het sprookjesbos van de Efteling aan mijn kleinkinderen geven. Dat vind ik de perfecte plaats ervoor", was haar redenering. 

Jammer dat ik er niet bij was, ik had graag de gezichtjes willen zien.

Fijne dinsdag!

Kijk ook eens bij:
Rita
Corina
Es
 en Poppemie.






zondag 14 februari 2016

Knuffel-nichtjes

Allereerst wil ik jullie heel erg bedanken voor alle steun die ik kreeg, nadat mijn zus overleden was. Wat een warm land is blogland dan toch! Zo veel lieve reacties...........


Kijk bijvoorbeeld naar dit kaartje! Zo lief! Op de achterkant staat: "er zullen altijd sterren zijn". Dankjewel, lieve blogster.
En dat is dan maar één voorbeeld.....ik kreeg er meerdere, waar ik net zo blij mee ben.

Langzaam beginnen we weer in het gewone ritme van het leven te raken. Het gemis is er, maar we moeten door. 
Zo dachten ook twee van mijn nichtjes (7 en 11 jaar) erover. Op de begrafenis kregen alle kinderen een knuffeltje als herinnering/rouwverwerking. Nichtje van 11 wist "iets leuks". 
Meteen werd met mij een afspraak gemaakt om kleertjes voor het knuffeltje te maken. Nichtje van 7 zag het ook wel zitten. Gistermiddag was het zover en kwamen ze samen op de fiets naar ons toe, knuffels in de fietsmand. 
Een feestjurk met jasje moest het worden. Nichtje van 11 had zelfs een ontwerp getekend. Met schoentjes en al.....(nou, die zijn niet doorgegaan, haha)

Het uitzoeken van stofjes was al een feestje op zich. Daarna kon het echte werk beginnen. Drie uur lang werd er keihard doorgewerkt. Knap van ze dat ze zich zo lang konden concentreren. De jurkjes werden van satijn gemaakt en versierd met strikjes en hartjes. Voor de jasjes gebruikten we witte "bont". Zelfs van de restjes bont werden knuffeltjes voor de knuffels geknipt. :-))


Eigenlijk wilden de meisjes ook nog twee shirtjes voor de knuffeltjes van hun broertjes maken, maar de middag is omgevlogen. Dat moet dan maar een andere keer gebeuren. Ze hebben zichzelf al uitgenodigd, dus ik denk dat ze het wel gezellig vonden.

En ik ook! Het was goed om zo'n middag te hebben waarin we tussendoor geregeld fijne herinneringen ophaalden over hun tante. Want mijn zus was een echte kindervriend. 
De jongste zei: "Ze zit nu op een stoeltje te kijken wat wij aan het maken zijn". Prachtige troostwoorden, toch?



woensdag 3 februari 2016

Af laten glijden............


Insteken, omslaan, doorhalen, af laten glijden........Breien als meditatie........In de nacht van maandag op dinsdag het beste wat ik kon doen.

Mijn zus, ze is er niet meer.....

"Met al haar levenslust en wilskracht heeft zij de strijd niet kunnen winnen".

Dat staat op haar rouwkaart. Overleden 31 januari 2016.

Wat zal ik ze missen!


Van me af laten glijden, wat zou ik dat soms graag willen. Want het doen zo'n pijn.....

Wat leuk dat je een bericht achterlaat, ik lees ze met plezier.
Groetjes, Jannie